ลูกแก้วนี้ตามประวัติพญางูใหญ่(งูบองหลา)มาคายไว้ให้ท่านในสมัยที่ยังเป็นทารก พ่อแม่ของท่านได้ไปเกี่ยวข้าวและผูกเปลไว้ให้ท่านนอนที่ใต้ร่มไม้ (ปัจจุบันสถานที่ดังกล่าวกลายเป็นสำนักสงฆ์นาเปล)ต่อมาเมื่อหลวงพ่อทวดได้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์ บิดามารดาของท่านได้มอบลูกแก้วนี้ให้เป็นสมบัติแก่ท่าน ท่านนำพาติดตัวเป็นแก้วคู่กายไปในทุกที่
ในสมัยที่กรุงศรีอยุธยาเกิดโรคระบาด ท่านได้นำดวงแก้วคู่บารมีนี้มาตั้งจิตอธิษฐานบารมีทำน้ำพุทธมนต์จนโรคระบาดสงบระงับลง เมื่อท่านมาบูรณะและจำพรรษาอยู่ที่วัดพะโคะ จึงนำลูกแก้วนี้ประดิษฐานไว้บนยอดพระเจดีย์ จึงได้ชื่อว่า "สุวรรณมาลิกเจดีย์ศรีรัตนมหาธาตุ" กาลต่อมาลูกแก้วได้หล่นลงมาและแตกร้าวบางส่วน ทางวัดพะโคะจึงนำมาเก็บรักษาและให้ผู้คนกราบไหว้ระลึกถึงท่านจนถึงปัจจุบัน
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น