พระศาสนาอยู่ในใจ

       ท่านกล่าวไว้ในคัมภีร์อรรถกถาว่า
พระศาสนาจะดํารงอยู่ในโลก ๕,๐๐๐ ปี
แต่การดํารง อยู่นั้นเป็นการคงอยู่ในโลก
มิได้คงอยู่ในใจของเรา
และพระศาสนาก็คือพรหมจรรย์ (ข้อประพฤติปฏิบัติ)
ได้แก่ ไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ และ ปัญญา

       ถ้าชาวพุทธมิได้รักษาศีล พระศาสนาคือศีลสิกขา ก็สาญสูญไปจากใจของเขา

       ถ้าเขา มิได้เจริญสมาธิ พระศาสนาคือสมาธิสิกขา ก็สาญสูญไป

ถ้าเขามิได้เจริญปัญญา พระศาสนา คือปัญญาสิกขา ก็สาญสูญไป

ถ้าเขารักษาศีลอย่างเดียว สมาธิศาสนาและปัญญาศาสนา ย่อม ไม่ตั้งอยู่ในใจของพวกเขา

ถ้าเขารักษาศีลและเจริญสมาธิเท่านั้น ปัญญาศาสนาก็ไม่ตั้งอยู่ใน ใจของพวกเขา

       คนที่เกิดมาพบศาสนาของพระพุทธเจ้า
แล้วมิได้รักษาศีล ทำสมาธิ และเจริญเมตตาภาวนา
การพบกับศาสนาของพวกเขา
ก็เหมือนหมาแมวที่อยู่ตามโบสถ์วิหาร
      ดังนั้น
เราชาวพุทธจึงควรมุ่งมั่น ธํารงรักษ์พระศาสนา
ด้วยการน้อมนําศีล สมาธิ และปัญญา เข้ามาไว้ภายในใจตน
เพื่อให้พระศาสนาคงอยู่ในใจของเรา
มิได้เพียงคงอยู่ในโลกเท่านั้น

#เตือนตน

..............

.